A peli do día

Luns, 16 de Maio de 2005

24 hours party people

Eu de maior quero ser como Winterbotton



Se escarvamos entre as rarezas do septimo arte atopamos que aínda hai directores en Europa que poden chegar ás 15 pelis sin pasar por Hollywood. Un deles é Michael Winterbotton. Despois de pasear o seu eclepticismo polas carteleiras con pelis que non se parecían nada unha a outra como "Wonderland" ou "El perdón", Winterbotton deu finalmente co seu estilo (aínda é xoven, anda polos 44) algo que poderíamos chamar documentais ficcionados, por poñerlle un nome. Nun mundo onde a concepción que ten o público do documental é animaliños, comidas e viaxes, e se non é así fanse documentais de animais pero con persoas (basta con mirar o apartado ó uso do Corte Inglés para ver o que se entende por documental), este director recupera a esencia das orixes do xénero ("Nanuk o esquimal" primeiro docu, foi ficcionado porque Flaherty perdeu as grabacións orixinais) para facer pelis con grandes doses de información real pero en clave de ficción. 24 hours podería ser un docu en toda regla aínda que este feito con actores (o prota Steve Coogan está sembrado). De feito, ó rematar de ver o filme rematas sabendo máis da movida de Manchester que da movida madrileña e eso que levan 20 anos machacándonos con ela tódolos nostálxicos da subcultura española. O arranque o filme é xenial, parte do primeiro concerto dos Sex Pistols, nese concerto non se chegaba ós 30 asistentes, e todos eles acabaron sendo músicos, representantes ou productores discográficos. Con este punto de partida contasenos a traxectoria de Tony Wilson, creador de Factory Records, discográfica responsable do nacemento de bandas como Joy Division ou New Order, e paralelamente a aventura que supuxo a revolución musical en Manchester nos anos 70. Como anécdota hai que contar que Morrisey se negou a ceder os dereitos dos Smiths para a película e o guionista Frank Cottrell Boyce tivo que suprimir a Morrisey como personaxe do filme (a saber como o retrataban). Axil, entretenida, divertida. En fin unha peli obrigada para tódolos melómanos modernos (e hai que joderse..., eu escoitando a Bassament jaxx mentres escribo esto).

Por Fagot

Nota Fagot: 9

Por: Fagot | Filmes | Comentarios (4) | Referencias (0)