A peli do día

Non sei, persoalmente non me parece do máis interesante do director.
Malia se me facer demasiado lento e contemplativo, entendo o valor poético e reflexivo de “Primavera, verán, outono, inverno…”, onde se poden atopar detalles deslumbrantes. “Ferro 3” é unha pequena obra mestra, cunha historia absolutamnte innovadora contada con moito talento na que non se nota a ausencia de diálogo, típica no cine desta procedencia e ás veces tan dificil de soportar para nós os occidentais…

Pero neste caso, creo que o filme adoece de varias eivas que non lle permiten ir máis alá do exercicio curioso. En xeral resultan artificiais os diálogos, a historia e pouco crible cunhas persoaxes mal definidas. Tampouco sigo o ritmo da narración, dame a impresión de ir a chimpos, de que moitas esceas non aportan nada ou, ou que é peor, que faltan outras que axuden a ubicar e aclara-las existentes.

Non penso que todo esto se poida xustificar na singularidade da procedencia asiática. Aínda que descartemos por occidentalizado o traballo de autores como Kurosawa, Kar Way, Yimou ou Mira Nair (??), temos referencias anteriores como Mizoguchi ou Satyahit Ray, impolutos, nos que as persoaxes teñen lóxica, os diálogos son perfectamente entendibles dende calquer perspectiva incluso occidental, as historias (gloriosa “O intendente Sansho”) encaixan...

En resumo eu non o pasaría dun aprobado raspado.

Uf nhikinhakapu, entre tanta referencia deixasme un pouco sen saber por onde comezar. Vou seguir a túa propia orde:
Non me parece o filme máis interesante de Kim Ki Duk, fáltame por ver "Primavera...", pero eu quédome con "Ferro-3" (Sen dúbida). Comentei esta porque a acababa de ver.
Con respecto ó tema das presoaxes... creo que si se pode discutir esas "eivas". De entrada trátase dun filme arriscadísimo desde o punto de vista do guión. Na metade do filme e sen previo aviso cámbiasenos o punto de vista e o protagonista pasa a ser o pai da rapaza. Esto é algo que ocurría en "Psicosis" pero dun xeito real e marcado, cando o vemos en "Samaria" tardamos en detectar o cambio. Esto produce certo desconcerto pero porque o tema do filme remata sendo o amor "pai-filla".
O ritmo si que pode chegar a ser cansino e eu si que creo que a visión occidental nos pode chegar a influir neste punto. En canto a ritmo hai filmes de Mizoguchi, de Ozu, algúns de Kurosawa que tamén parecen ir algo a tiróns. Por exemplo en "Vivir" de Kurosawa podes pasarte unha hora de película na que semella que non te moves.
E é verdade que as personaxes non reaccionan de forma lóxica, pero me da a impresión que nos filmes deste home a lóxica pasa por outro lado. Non son lóxicas as actitudes en Seom, nin en Ferro-3, tampouco nesta, pero dalgunha forma encaixan.
En todo caso entono o mea culpa no de atribuir a falta de entendemento á visión occidental, nese punto creo que me rebaixei a un argumento moi simplista.