A peli do día

Recomendo a leitura de EL NUEVO HOLLYWOOD, varios autores, ed. Paidós. Moi clarificador, sen dogmatismos e con moita documentación actualizada.

e como será o modelo galego?
Eu volo direi: directores de fóra, actores principais españois e secundarios galegos, ambientación no noso país, equipo técnico híbrido e, desde logo, cinema rodado en castelán (requisito indispensábel).

Alguén recorda Suevia Films e as producións dos anos 40-50?

Mítico, Xan das Bolas...

Igual o caso de Suevia Films é demasiado esaxerado para que volva repetirse. Hai que pensar que naquel momento non existía ningún tipo de formación específica nin tampouco había contacto en Galiza entre as persoas que puidesen aportar algo ó cinema.
En todo caso e pensando na situación actual existen dous factores fundamentales para condicionar a evolución da situación do cinema galego:
1. O goberno: ata o momento permitiu que se dobrasen as produccións otorgando axudas ó dobraxe.
Logo as "axudas á producción en lingua galega" non existen realmente se as productoras usan a dobraxe como trámite para recibir unha subvención.
2. A TVG: Esta debería ser a encargada de promocionar ós profesionais que saen daquí, igual que sucede noutras televisións. Cada vez que se intenta coproducir cunha televisión de fora sempre che "suxiren" un director, guionista..., dos seus. A TVG ten descoidada esta faceta, e xa que se trata dunha entidade pública debe ser a primeira en apoiar produccións galegas e a facer respetar ós profesionais.

En resumen, as nosas principais carencias deríbanse en moitos casos da deixadez da administración. As productoras son empresas privadas e como tales poden facer o que lles dea a gana, o goberno é quen debe velar polos intereses dos galegos.

eu penso que o que hai que facer é olvidarse un pouco do cinema e pensar máis máis noutro tipo de productos de menor custe e máis rendibles, como a tv, productos para a rede...

a taquilla xa non é o factor de ingresos máis importante das pelis USA, senón o mercado doméstico e o merchandising (algo moi destacado, por exemplo, nos productos de animación: bonecos, doces, videoxogos, segundas partes que só saen en dvd... véxase o caso de matrix, tamén). moitas pelis norteamericanas nno poderían cubrir gastos só co recadado nos cinemas.

sei dun tipo que vive en massachussets (non sei se sobrarán eses) que para ir ao cine ten que percorrer unha morea de quilómetros (non sei se 20), co que só ve pelis na casa.

a pelexa entre cultura e negocio sempre a teremos en calquera producto (industria cultural). o equilibrio é difícil. lin hai pouco que a globalización yanqui tamén prexudicaba aos yanquis porque tiveron que adaptar os seus xéneros máis tradicionais a esa especie de gusto universal-internacional do que tanto se fala aquí en galicia, por exemplo, tendo que deixar de lado ou revisar xéneros coma o wester ou o musical....

Si, supoño que en termos de rendibilidade hai infinidade de productos que superan ó cinema.
Hai pouco lin, non sei en que revista, que a facturación mundial dos viedoxogos superara por primeira vez á do cinema.
Por outra banda hai un compoñente "romántico" no cinema que fai que se sinta a necesidade de facer productos nese formato aínda que sexa máis doado e máis rendible facer outras cousas. É como se a un poeta que fai sonetos lle ofrecen escribir unha novela, poderá facela pero el quere facer sonetos, e igual é posible que faga moi bos sonetos.
É un tema complexo porque se existise a posibilidade real de desenvolver a túa actividade na televisión ou na rede cun mínimo de libertade estou seguro de que sairían moi bos profesionais que despois poderían chegar a facer proxectos de maior embergadura. O que pasa aquí é que as oportunidades son moi escasas e moi condiionadas polo mercado e non hai moitos productores que arrisquen en función de algo tan subxetivo como a calidade.
Pensando un pouco nesto hai algo que me molesta da situación en Galiza que é o mal uso que se está a facer das televisións locais por parte dos seus propietarios. As televisións locais poderían ser auténticos viveiros de profesionais que ensinasen o que realmente son capaces de facer: curtas, documentais... O que pasa é que cando non tes idea de televisión o que intentas é copiar o que ves e así pasa con tódalas locais, que son como as xerais pero cutres.

comprendo o rollo romántico do cinema, eu proporíalle á industria galega este plan:

en vez de obsersionarnos con facer moitas pelis, deixémolo nunha ou dúas (rollo lei miró) e despios promocionar unha morea de productos "menores" que sirvan, como dis, de plataforma, e, non o olvidemos, de mercado de traballo, e, non o olvidemos, de criterio de avaliación do gusto popular (conflictivo tema que podemos sacar e debater horas e horas...)

o das teles locais non é algo tan descabellado. en galicia claro que sí. pensemos no mercado de barcelona (a terra prometida para tantos). btv ten convenios coa universidade autónoma de barcelona: os alumnos fan proxectos coa súa colaboración (máis ou menos humilde) e emiten os seus traballos. ouh oh! iso é taaaan difícil de facer hoxe en galica, con tanta facultade nova? gañan todos! a tv ten productos a emitir que che custan menos, a uab pode desenvolver proxectos un pouquiño máis ambiciosos, promocionarse, e como alumno non hai nada que desalente tanto como saber que ese vídeo que tanto tempo che leva é só un traballo de clase que dificilmente sairá de aí. os mozos conéctanse co mundo laboral real sen seren explotados en prácticas...

o de sempre, fáltanos cultura


e o poeta é probable que non agarde vivir da poesía, esa é a diferencia... e só gasta papel e boli, incluso menos se usa lápiz número dous e goma de borrar

outra cousa que nos pasa moi a miúdo é que perdemos o norte, obsesionados co noso...

sinceramante, logo de anos de defender o sistema público e a economía social, chega un momento na vida no que unha pensa seriamante se todos eses que tantos cartos (cantidades insultantes e vergoñentas) dos nosos impostos levan ao seu peto... e vai soar algo facha, polulista, ben o sei e o asumo, que unha pensa en como está o sergas e que me custou un ollo da cara arreglar un problema estúpido dos dentes porque non mo cubre a seguridade social... pois mira, vendo como están os instituos públicos... sabendo que o cárcere da lama e dos peores de España... mira, eliminar todo e punto. non son concibibles os negocios que se fan co erario público, e falo xa dunha mínima cuestión de ética e de dignidade. ogallá acabara todo co tan famoso cambio... non sei eu...

A min non me parece facha esa opinión. Nun punto é bastante realista o que pasa é que hai cartos para todo e non se sabe moi ben onde van parar. Eu que son autónomo contra quen cargo as miñas tintas é contra os funcionarios, se todos dependésemos do noso traballo diario esto funcionaría doutra forma, eso garantizoo. O que pasa é que aínda tendo en conta como esta o sergas, etc, etc, non se pode desviar fondos dun lado para metelos en outro porque tal e como está a situación non garantizas que ese ámbito devaluado prospere pero sí aseguras que outro se deprima.
En todo caso e volvendo ó cinema que está claro que vai moi ligado coa sociedade, é certo, fáltanos cultura. A maioría dos problemas se soen solucionar con educación. O que tamén precisamos é que a xente non tome desde xoven a determinación de marchar a ningunha terra prometida.
A min tamén me pasa que despois de anos dicindo que non ía saír daquí, cada vez poño máis en cuestión a utilidade de deixar tódolos teus folgos en facer audiovisual galego cando nin se recoñece ninguha labor, nin existen expectativas reais de mellora máis alá de determinados proxectos ilusionantes. Eu tamén agardo o tan famoso cambio...

pois eu non estou dacordo co dos funcionarios. tampouco hai tantos!

son cuestións estruturais (joder, qué grande soa isto). a min persoalmente fastídiame bastante todo iso do sector estrátexico, por exemplo. estratéxico para quén? e cada vez me da máis a impresión de que ao igual que se fala da burbulla inmobiliaria se podería falar da burbulla audiovisual. debemos darnos conta, por exemplo, de que hai moita xente disposta a currar de balde ou por un salario miserable porque "isto é o que me gusta, isto é o que sempre soñei". persoalmente, jódeme bastante esa actitude, porque non fas máis que precarizar o sector. e se un, non sei, se un mineiro, un albanel, un enfermeiro, un mecánico.... se puxera a traballar co mesmo sistema, os demais botaríanselle enriba. pero aquí, nin sentimento de colectivo nin ostias. el brillo de la fama nos ciega... que queden coa fama, eu quedo co traballo e cos cartos, que a min fenosa non me apraza os pagos.

*pódoche asegurar que os mozos (adolescentes) teñen unha idea da tele e do cine que manda huevos: máis que unha opción laboral, parece que se apuntan no casting de operación triunfo. cousas como que se traballa pouco e que se gañan moitos cartos e que ligas máis... certo, o típico, pero hai moita xente que entra nunha carreira-escola con esa mentalidade, e o máis jodido, que traballa con esa mentalidade. Tiro pedras contra o propio tellado porque estou aburrida tamén de que me digan que isto é así e qué se lle vai facer.
aos galegos fáltanos valor (e inclúome) para tirarnos a facer proxectos porque si coa nosa pela, e total, hoxe, cunha cámara de vídeo semiprof e unha edición en avid, se o guión é bo, háse ver igual.

e aprovéitanse das ganas da xente nova, xa dende o sistema educativo: non me dirás que non lle bota cara algún, á hora de ensinar, de cobrarche, de ofrecerche salarios ínfimos... tú vales mucho... ostias. valemos o que cobramos.

a min o que me jode son os negocietes e chiringuitos varios.

se viramos este sector coma un traballo máis moitas cousas non pasarían.

por outra banda, está o aspecto creativo, é ben certo. pero eu qué sei, hai que ser consciente de que metes nunha engranaxe complexa, digo eu. veño de ver unha peli sobre roma que se fixo en vídeo e despois se pasou a cine. seguro que se se propón aquí habería quen se queixaría de non ter podido facer ese proxecto en cine directamente. por outra banda, pareceume un coñazo. pois mira, seguro que os "intelectuais" a poñen de puta madre, pero eu non a aguntei. a quen lle fas caso á hora de valorar a creatividade?? onde se sitúa o punto medio entre o gusto popular e a calidade artística? realmente é preciso devaluar artisticamante un produto para que sexa apreciado? que entendemos por devaluar?

hoxe se dis que ves a tele parece que es un paleto do carallo (uhhh, telebasura! e literaturabasura? e pinturabasura?): hai que ver cine independente dun país subdesenvolvido, ir a concertos onde hai catro gatos, ver actuacións teatrais cheas de metáforas adolescentes... para ser culto? e eles son os que dictan qué é bo creativamante?
(isto é unha caricatura, a min tamén me molan algunhas pelis subsaharianas)
pois a min mólame a tele!

vale, estamos no de sempre.

un dermatólogo pasa a maior parte da xornada laboral curando lunares e seguro que tamén lle molaría topar con algunha enfermidade nova que puxera a proba a súa valía e creatividade (si, eu creo que a creatividade entra en calquera ámbito da vida) no seu traballo.

vale, ilusións querémolas todos na vida, uns acéptano e outros non. outros inda non as definiron...

Despachacheste a gusto :)
Non serás funcionaria? Para min si que hai demasiados.
En liñas xerais, despois de reler atentamente o que comentas hai algunhas visións que comparto e outras coas que non podo estar de acordo. Considero o audiovisual un sector estratéxico como considero toda a cultura e por extensión a educación un sector estratéxico. Porque tanto a cultura que xeneras como a que aprendes son as que permiten ás sociedades medrar no resto dos ámbitos. Pode soar moi rotundo pero creo que é así. Sen proxección cultural non somos nada. E hoxe a cultura máis consumida é a audiovisual.
No demáis coíncidimos na maioría das cousas. Paréceme moi triste a concepción que se ten do audiovisual e que se teñan máis ganas de faranduleo que de traballar. Eu perosoalmente quedo satisfeito cando remato un traballo, non o día da estrea (aínda que ás veces depende).
E gústame a tele, de feito creo que é a mellor escola, é o lugar onde aprendes a ter unha disciplina, a levar un ritmo de traballo e a ser resolutivo. Cando menos en algúns terreos "artísticos".
Non sei que dicir da concepción adolescente do audivisual, o que está claro e que se non che ensinan na túa casa, nin na escola, nin no instituto, nin na facultade a valorar monetariamente o teu traballo, un productor non che vai pedir que lle cobres.
Remato con algo que tamén me parecía importante puntualizar. No meu caso tamén me tirei a facer algo cunha cámara, algo de pasta, moitos favores..., e eso, tiven a miña estrea, a miña tirada en dvd, emitirase na tele..., pero agora me da a impresión de que podería ter correxido miles de erros simplemente con algo máis de diñeiro. E estou moi contento co resultado, pero é un resultado condicionado polos cartos. Falando por experiencia propia, procuras sempre facelo o mellor posible cos medios dos que dispoñas, pero a xente que che vai ver non vai a valorar o teu traballo polo orzamento co que contastes senon que o vai a ver cos mesmos ollos cos que ve calquera outro producto.
Ah!, esquecíame do dos negocietes e chiringuitos varios. Si jódenme, a min, ó audiovisual e deberían joderlle a tódolos galegos. Eu vou levar 6 anos traballando nesto e a miña lista negra pode compararse coa de Stalin. Eu poñería a moita xente a facer estradas en Siberia para que aprendesen o que é traballar, peor vou calar que se me hicha a vea.

ogallá fora funcionaria! dáme que non.
pero xa podería haber oposicións!!!!!!!!

co de sector estratéxico referíame á consideración política que supón (a que a xunta o clasificou como tal no ano...2000?), e non controlo de números pero creo que galicia non pode asumir todo o que se produciría se realmente se invertira o que se di que se invirte en algo máis que encher os petos dos de sempre. penso que a calidade debería ser moi superior e non o é, simplemente.
si, funme polos cerros de úbeda, certamente.

e non me expliquei ben. así e todo, eu son monitora dun proxecto para ensinarlles aos nenos audiovisual, non sei se che soa algo o conto.

e estamos moi atrasados nese aspecto. exemplo: en gran bretaña hai materias sobre os medios desde hai anos na educación obrigatoria.

e o da visión adolescente... nada, que me embalei.
é moi triste ver a concepción que teñen os rapaces sobre a tele: a verdade é que se pode dicir que teño un estudo de audiencia bastante fiable sobre o que opinan os rapaces da eso sobre os medios de comunicación e que saquei conclusións sorprendentes logo de traballar en varios institutos.

1. a tele como diferenciador social: os nenos do rural ven moito a tele, coa súa familia. logo ven tvg. os nenos do urbano xa desprezan a tele!!!! a iso é ao que quería ir. está claro que segundo o acceso que teñan a tecnoloxía e servizos terán máis posibilidade de elección, claro, pero non máis criterio, senón máis lugares comúns (telebasura, por exemplo. é irrisorio ver rapaces de 13 anos querendo quedar de cultos como fan seus pais: non, eu vexo só pelis e documentais) e os nenos urbanos desprezan enormemente (xeralizando claro) a tvg (é comprensible en certo modo) e se lles preguntas por cine galego... digamos que a imaxe de tvgaita se estendeu ao cine galego. quén é o culpable?

2. perda de forza do audiovisual na mocidade. joder, tampouco ven tanto a tele! véna os que están cos seus avós, pero agora o que máis consomen, se poden, é internet e videoxogos.

3. a era internet. o discurso redentor dos media, outra volta. dinche: en internet está todo. os rapaces de 2º bac dinche que eles pasan de informarse por medio da tele, porque saben que lles poden mentir, pero á vez cren fielmente na posibilidade de internet para acoller todo tipo de manifestacións e como a pluralidade absoluta (e se vemos como funciona a rede temos que darnos conta de que é outro media coas súas voces predominantes, coma o google, ou os seus focos informativos predominantes...), é dicir, o que antes se pensaba erróneamente sobre a tv se pensa agora sobre internet. e facíame gracia a rapaza máis listilla dicindo que ela miraba os medios británicos en internet, é dicir, os que xa teñen un soporte físico anterior(tv, prensa). así é como se consideraba máis informada (era certo, pero non tanto como ela cría, porque á fin e ao cabo só utiliza a rede para buscar información estranxeira que xa ten un soporte tradicional, vamos, que con tv sat e un bo quiosco tería o mesmo) dicíao mattelart: cando chegou o telégrafo dicíase exactamente o mesmo sobre a ruptura das fronteiras e a comunidade global e a igualdade social polo acceso á información que se dixo logo da radio, a tv e internet.

en resumo: perda da valoración social do discurso da tv, e da posibilidade da calidade artística nese ámbito. e perda da súa predominancia (como aquí imos atrás, inda tardará un pouco) na xuventude como referente de ocio primordial. internet coma nova panacea para a mocidade: chat, xogos, piratear traballos de clase.. e calquera se atreve a dicirlles que estan mal!

só era iso...

Teremos que reler a McLuhan e pensar nun novo cambio do alfabeto...
Hai por aí algún dato que non me quedou claro de todo. Por un lado falas do desprezo á televisión por parte dos nenos e esa visión leva a varios puntos contradictorios. Pódese asumir a falta de credibilidade que ofrece o medio, pero tamén é certo que programas como Gran Hermano, antes Crónicas, OT e productos similares conta con unha audiencia adolescente máis que considerable. Se podo un día colgo datos.
Dame algo de pena porque aínda non se aprendeu a entender o audivisual e xa nos estamos planteando un cambio de medio.
Unha cousa curiosa que me gustaría puntualizar. Falas ca posibilidade da calidade artística en Tv. Ben, existir, existe pero é moi reducida. O máis importante da Tv é o factor tempo e eso é certamente incompatible coa calidade artística. En resumo a tele é "faimo bonito pero rápido". Esto non nega que se emitan certas obras de arte que por outra banda unha grande cantidade non son concebidas para Tv.
Fora desto e volvendo ó tema principal que podería ser a futura supremacía de internet, semella algo así como lei natural, non? Cando internet estexa desenvolvido será unha macroplataforma de medios e eso faino insuperable. Ademáis, internet engade un compoñente que ningún outro medio pode igualar: a interactividade.
Eu tamén saco unha conclusión dos datos que aportas. Algo que sempre considerei e que estes datos apoian bastante e redúcese na necesidade de comunicación. Os nenos do rural teñen un maior contacto social, por eso os seus comportamentos non evulúen excesivamente porque cumplen as súas necesidades de comunicación. No ámbito urbano o aillamento social é cada vez maior. A capacidade de comunicación e sociabilización dos nenos está mermada polo menor contacto con outras persoas. Neste ámbito a interactividade dun medio é esencial porque permite exercer unha comunicación que en outros ámbitos está máis restrinxida. A xente chatea para comunicarse, escribe nos foros para comunicarse, non é verdade que todo o mundo o faga por necesidade vital de expresarse, pero é inegable que o contacto con outras persoas no urbano comeza a restrinxirse e internet é unha vía de escape.

Pd: Si que me soaba o proxecto pero non sabía que estaba a funcionar.

non é contraditorio. o feito de que desprecen a tele non quere dicir dicir que non a vexan. só digo que non a ven tanto. entramos xa no tópico ese de quen critica o luar, por exemplo, pero o viu enteiriño. o que me sorprende é que teñan asumido tan pequenos ese discurso dominante, que xa con 12-13 anos che digan que a tele é mala, cando defenden internet a morte. eu á súa idade tería defendido a tele. entendes a diferencia? é certo o que dis dos formatos máis vistos, pero tamén é verdade que se emiten poucos productos específicos para os digamos, menores de idade, por clasificar dalgunha maneira. simplemente se adican a consumir formatos que en realidade son pensados para calquera grupo de idade. bueno, parece que cuatro se vai adicar bastante á xuventude e que o xabarín se revitaliza. a ver qué pasa. pero se lles preguntas polas súas aficións, antes seguramente che dirían que vían a tele (eu diríao) mentres que agora o primeiro son outras cousas.
e por suposto que é a lei natural, o que hai que facer sería coller o seu ritmo, é dicir, non obsesionarnos con explicarlles o audiovisual (que tamén, por suposto) senón darnos conta do punto no que están e traballar dende ahí. o que non pode ser é de novo ignorar os seus gustos e falarlles só do que nós cremos importante.

Si pásanos agora con tódalas coleccións de dvds dos dibuxos da nosa infancia (da miña polo menos) como Abeja Malla, Marco, Érase una vez el hombre..., que intentan colarlle agora ós pais dos cativos e a estes xa lles queda moi defasado :) Nun punto a quen lle hai que vender as cousas é ós pais.
En todo caso internet non é incompatible con nngún outro medio, é máis so pode entenderse cando comprendes o resto dos medios.
E creo que a historia vai polo lado das convencións sociais e de relación co resto do grupo. Eu con 12-13 anos vía pouca televisión, pero non me perdía aquelas cousas das que despois íamos falar ou discutir os compañeiros. Con internet debe pasar algo similar.