A peli do día

Estou bastante dacordo coa valoración positiva que fas, así como na opinión sobre a imaxe “non negativa” que da de Galiza. Malia elo, creo que en liñas xerais o filme está un chisco sobrevalorado, se cadra porque a moitos nos pareceu moi oportuno e incluso agardado.
A principal eiva do filme, ó meu entender, está na propia maneira en como trata a situación de Ramón Sampedro. Non hai que caer no morbo, pero tampouco é aceptable pasar por riba do tema (se cadra para facelo máis comercial) deixando no espectador a imaxe de “pasantía tranquila e placenteira” pola que pasa o protagonista en troques do calvario que realmente debeu ser. Neste mesmo ano temos unha película sobre a eutanasia moito mellor levada, “Million Dollar Baby”, que consegue trata-lo tema sen pedí-lo comodín do humor e mostrando o sufrimento dunha forma moito máis descarnada. Mención merece tamén, aínda que de fai xa uns anos, a introspección psicolóxica moito máis interesante (pese a en conxunto ser unha película se cadra inferior) de “Johnny got his gun”, introspección que a Amenábar semella escorrérselle entre os dedos.
Outro punto negativo da película está na escea do crego, demasiado forzada e metida con calzador, por intres pensei que estaba a ver unha película de Ken Loach. Evidentemente, na historia entra sen problema a crítica á posición da igrexa católica, pero perdeuse unha oportunidade de facelo de forma máis elegante.

De tódalas maneiras considero que é unha boa película, e coincido en que ogallá se fixera outra como esta na Galiza. E paréceme un gran acerto a escolla do final, coa situación de enfermidade de Belén Rueda xa avanzada, en troques do outro que varallaron sobre un soño no que Ramón Sampedro se reencontra coa noiva.

Aínda non vin Million Dollar Baby que non dudo da súa calidade aínda que admito certos prexuizos persoais sobre os últimos filmes de Clint Eastwood. Esto é debido a interpretación de actores xa consagrados que non me axudan a integrarme na historia senón que en parte fana pouco creíble. O máis significativo foi Mystic River que é un filme marabilloso pero eu non podo ver aí a Tim Robins e a Sean Penn porque non me cadran.
Pero vaiamos a Mar Adentro. É posible que estexa algo sobrevalorada. Eu creo que en parte os filmes se valoran por comparación do que se está a facer en cada momento e Mar Adentro está moi por riba da inmensa maioría dos filmes que se fixeron en España nos últimos anos.
Que pasa? se se compara con "Johnny got his gun" sae perdendo. Pero é unha comparación cun filme que xa fixo o seu hoco na historia e creo que Mar Adentro non ten ese nivel. Dentro dos peliculóns tamén hai categorías. Seguindo con "Johnny got his gun", "Mar Adentro" parece un conto de nadal ó seu lado non?, "Johnny" é unha auténtica cabronada de película.
O que me parece relevante de "Mar Adentro" é que nos poida levar a este tipo de comparacións e por eso creo que habería que comezar a facer películas en Galiza que estivesen a ese nivel. Olvidarse un pouquiño do mercado e apostar por historias, por grandes historias que nos axuden a codearnos co cinema internacional. "Mar Adentro" non é un filme galego, pero é unha lección que temos que aprender e esa é que se pode facer cinema en Galiza, desde Galiza e que esas historias poden ter repercusión e proxección sen necesidade de estar a pensar nas puñeteras pretensións de universalidade que se traducen habitualmente en eclepticismo e en pouca credibilidade.

Hmmmmmm...Precisamos dunha peli como Mar Adentro como exemplo pra facer un cinema galego serio?. Coido que non.
Evidentemente ese non é un filme galego, e ademáis está supravalorado. Fronte ás excelentes interpretazóns de Bugalho, Rivera e Bardem compre sulinhar a mediocridade coa que Amenábar trata o tema e bota man dunha ferramenta tabú: sérvese dun sentimentalismo rosa pra tratar o tema da eutanasia. Imperdoável!. Como moito é unha choqueirada ben feita e con bos actores. Unha mágoa, porque os caracteres están moi ben trabalhados e por primeira vez un actor espanhol é capaz de facer un sotaque galego digno sen intenzón de nos ridiculizar.
Amenábar non está á altura de "The Others", unha marabilha de guión cunha fin que ninguén espera. ISo é cinema: facer algo que o espectador non agarda e non meterlhe unha pastelada coa que poder engulir o pesimismo dun tema forte edulcorado ademáis cun trasfondo de galeguidade pintoresca.
Non é de estranar que a pastelada recevira o oscar no país coa audiencia máis neurótica e sentimentaloide.
Saúdos.

Home, ata me fai ilusión ler o dos "caracteres están moi ben traballados". Creo que si.
O do sentimentalismo eu sigo sen entendelo. Eu cando vexo o filme non sinto pena senón admiración. Creo que o filme vai por ese lado, establecer un contraste entre o entorno rural e o urbano e o ensalzamento dunha persoa que partindo do rural é capaz de facer reflexións máis fondas e perfectamente argumentadas que colectivos que se erixen a si mesmos como elite. Ramón Sampedro tal e como está dibuxado ten un sentido da ética máis evolucionado que o sector "culto-urbano" por chamalo dalgunha forma.
En canto a "The Others", uf, uf... (vou coller un café) Non creo que sexa un bo guión. Vina recentemente e gustoume máis que cando a vin no cine de onde saín puteando contra a película. Véxolle dous problemas, o primeiro de "racord" (continuidade, hai demasiados fallos). O segundo de guión. Deixaba un apuntamento antes. Non hai sucesos colaterais que apoien a trama principal. Eso por un lado, por outro a historia está escrita en forma de gradación pero en certas fases non se aprecia unha evolución clara do conflicto, poderías cambiar a orde de moitas secuencias e non pasaría nada. Eso é un erro grave. Por outra banda algunhas secuencias son moi, moi, moi parecidas a unha das películas favoritas de Amenábar "Al final de la escalera" o que fai que cheire un pouquiño.
En todo caso, e volvendo ó tema de "Mar Adentro", deixando a un lado as preferencias persoais, quen nos dera un filme así aquí, en serio, estou seguro de que rebitalizaría e cambiaría toda a visión que hai do cinema galego. Eu creo que sería ó cinema o que "Mareas Vivas" foi á televisión, un acontecemento que provoca que comecen a facerse máis cousas. Aparecería a competencia e esto sairía do pozo.
Benvido de novo!

En liñas xerias estamos dacordo, insisto en que é un bo filme e en que ogallá se fixera outro así aquí. O que ocorre é que entroque de un 8,5 eu probablemente a deizaría nun 7 ou 7,5.

Saudiños

Pois o do sentimentalismo-topicazo está ben claro na minha opinión e mesmo a boa interpretazón de Bardem non pode salvar o pastel zucrado que é a película. Por non falar de certas frases que dí aquela estranxeira "Galicia no nos quiere" e máis adiante cando lhe da cartos a Mabel Rivera, queeee xenerosidade!, grazas, bwana, grazas, estabamos esperando que aparecera voce coa bilhetada!. Uuuuuuffff!!. Un topicazo sentimentaloide, creo que Amenábar vive o seu enamoramento dun galego dunha maneira moi zucrada, non se pode facer pelis coas gafas rosas. Esa peli non representa Galiza, como moito a vida familiar de Sampedro está moi ben posta en escea pero non se ve como as está a pasar putas e que por iso quere morrer. Ademáis, a fin é precipitada, non se para en amosar a complicidade dos amigos ao preparar en etapas cadanseu o suicidio e esa parte sería primordial.
No audiovisual galego pódense facer películas milhores que esta, a cal está dirixida claramente a un público americano e sentimentaloide.
Amenabar debería ver máis a Lars von Trier (Dogville
Sigo a pensar que The Others é moito milhor.

Saudinhos.

Como diría o meu avó "Vas acabar comigo" Bravuwsky :)
Despois de ler este post coíncidimos en máis cousas pero está calro que non lle damos a mesma importancia.
Evidentemente non creo que sexa un filme que representa a Galiza. E eso importa?
O de ofrecer cartos creo que se debe a diferencias culturais, entre as personaxes, e en todo caso á visión do espectador non son os galegos os que quedan mal.
E con respecto ó da precipitación..., Se te metes en como se prepara o suicidio, igual te metes en terreo pantanoso porque aí si que se pode caer no morbo con facilidade. A min gústame que non profundice.
Deixando a un lado esto, supoño que o tema esta nesa suposta representación de Galiza que creo que se está a sobrevalorar, tanto no filme como na importancia de facer obras que fagan acopio de simbolos de identidade dun país. Sempre que ambientas unha obra nun determindado lugar, se caracterizas ben ás túas personaxes van existir marcas de identidade. Sen embargo nunca vai ser unha representación do país senón dun determindao sector, entorno físico... Ó igual que na literatura, cando se fala das obras identitarias, so podemos consideralas no caso das epopeias e non é bo para a saude estar facendo epopeias todo o tempo aínda que nalgún momento se poñan de moda. En todo caso tamén se podería discutir cal sería a gran epopeia galega e que apartado da nosa historia podería definir mellor o que somos. Para algúns podería ser o mito celta, para outros igual as loitas secesionais e a perda da unión con Portugal (Sobre Inés de Castro xa hai un filme, moi malo "Inés de Portugal") ou porque non, unha epopeia recente é a emigración. Atendendo a esto, está claro que o gran relato cinematográfico galego segue a ser "Sempre Xonxa" que no fondo tampouco é un retrato da sociedade, senón unha historia de amor. Esto xa se fixo, agora hai que mirar de evolucionar. Que se fagan filmes mellores aquí, eso espero, é unha visión optimista e agradécese.
Por certo, agardo a túa lista das 100 mellores películas, a ver que sae daí.
Pd: Dogville tamén me parece un peliculón.

Tenho que cavilar encol das cen milhores, tés daquela un apartado especial ne túa site?

Si. Está en "Aportanos cousas" hai un fio para o ranking. De tódolos xeitos creo que se tardará algún tempo porque esixe algo de traballo. Veremos que sae daquí.