A peli do día

Saude, obrigado polo artigo, coido que ficou tudo bastante claro. É umha magoa que os interesses bastardos dos quatro burocratas de sempre e dos seus lacaios xornalistas afundan o trabalho dos profesionais.

Sempre foi assim, pidense fidelidades politicas denantes ca valia profesional. Assim nos vai a tud@s. Que cres que se poderia fazer pra evitar no futuro estes esperpentos? Nom vale respostar, "marchar pra Helsinki".

Non creo que este tipo de situacións se poidan evitar con facilidade. Creo que é necesario un cambio xeracional na política. En Galiza non existe todavía mentalidade democrática. Non hai debates políticos senon económicos. Hai unhas semanas tódolos partidos apoiaban por consenso unha subida do seu propio salario e despois todos discrepan sobre se ten que ir a unha carteira ou a outra unha certa partida orzamentaria. A idea de traballar pola poboación está todavía moi difusa nesta política galega. Eu creo na honradez de políticos a título persoal, pero agora mesmo ningún partido me pode inspirar confianza porque todos pecan no mesmo. Hoxe tómase o audiovisual como pretexto, pero mañá serán as cotas lácteas e pasado unha autoestrada.
Para colmo hai unha cantidade enorme de "chaqueteros" que sempre van apoiar a que goberne e hoxe son do PSOE igual que onte eran do PP e mañán serán do partido de Ruiz Mateos se chega a gobernar. Desta forma establecer un debate político é imposible.

Nada novo baixo o sol.A prensa galega (imaxino que coma todas) sempre foi experta en manipular a verdade, de palabra, obra e omisión. Importa un pito a valía de Manolo Gómez (nin se molestan en averigüar que se meten cun home moi respetado na profesión), importa un pito o audiovisual e importa un pito todo. O caso é borear.

Olho com a Maria Bouzas (sipaia vendida ao Outro hispano) e com o Manuel Cristobal (staff colonial espanhol, onde o haja).

Uma grande aperta a Manolo González, grande galego digno, grande profissinal do cinema.

Excelente e moi clara a información que nos ofrece Fagot. Seguramente hai unha chea de intereses partidarios que están esgazando este asunto, no que Manolo González é unha vítima cruelmente esmagada. E eses asuntos teñen a súa importancia. Pero creo que no fondo existe en realidade unha xogada de maior alcance. E nesa xogada é unha boa parte do stablishment do mal chamado audiovisual galego quen está a apostar os seus naipes. O baremo que propón a Consellería será ou non discutible en certos aspectos, pero introduce elementos fundacionais para un audiovisual galego que se queira tal. A rodaxe en lingua galega, por exemplo, groseiramente desprezada mesmo por María Bouzas na súa carta á Academia. E aí está a cerna desta horrorosa historia. O audiovisual feito en Galicia ata hoxe non se sostén sen unha política de subvencións que apoie en exclusiva os proxectos de tres ou catro empresas que ofrecen Galicia como plató de saldo e rexeitan a posibilidade dun campo audiovisual autónomo, diferente ao español. Eles chámanlles coproducións ao que só son participacións simbólicas en producións españolas. Se o baremo da Consellería vai adiante, o modelo cambia radicalmente e entón os petos deses tres ou catro produtores seguramente se resentirán. Iso si, será posible que por fin vexan á luz proxectos e apostas diferentes. E ademais, quizais haxa a posibilidade de que no mundo se saiba que en Galicia se fan películas adecuadas ás nosas dimensións e se contan historias usando esta vella lingua.
Son dous modelos antagónicos, e pégame a min que o sector hexemónico do audiovisual en Galicia reacciona violentamente contra o perigo de perder tal hexemonía, con todo o que iso significa. Despois, se actores, actrices, profesionais varios entran ou non ao xogo, xa é cousa deles. Pero a min segue a chamarme a atención o feito de que ata hoxe nunca ninguén cuestionase absolutamente nada. Veulles agora a luz ou que está a pasar?

Algo se move, ao mellor. E iso ocasiona tremores sísmicos.

Eu teño un trato moi escaso con Manolo González; só pola súa intención de que en Galicia haxa un audiovisual que mereza ser considerado galego, é dicir, que funcione como creador de universos simbólicos propios e non aposte en exclusiva pola subalternidade, merece todo o meu respecto e o apoio dos que coincidimos con el polo menos nese aspecto. A campaña da que está a ser obxecto paréceme directamente MAFIOSA.

Saúde, e perdoade pola extensión.

Antón

Por máis que non concorde coa opinión de María Bouzas en absoluto, creo que hai que considerar a súa opinión, e non faltarlle ao respecto.

Antes de nada quero agradecervos a todos a participación neste debate. Tamén dicirlle a Antón Dobao que despois do macro texto que puxen eu non creo que existan motivos para excusarse pola extensión, este espacio é infinito para quen o queira usar.
Deixando esto a un lado, o tema do chamado stablishment creo que ten máis que ver con amizades e enemistades persoais que con outra cousa, de feito, quen fixo a lei fixo a trampa e as chamadas "coproduccións" ás que aquí se aludiu serven perfectamente de excusa para seguir rodando en español pese a que as subvencións que se conceden son a produccións "en lingua galega". Sen embargo, eu concordo en que esa posible perda de hexemonía é algo que molesta a máis de un, especialmente cando se fixo tanto esforzo en convencer primeiro ó PP e despois ó PSOE. Supoño que ter que facer a cama, tamén ó BNG non entraba nos plans senón xa se tería feito.
En xeral subscribo as palabras que aquí deixou Antón Dobao cunha mínima salvedade. Non considero que a carta de María Bouzas sexa un desprezo ó idioma. Creo que o que se deixa ver na carta é máis que nada desconfianza do cumplimento, ou alunsións ás posibles trampas que se poden facer para evitar este baremo. Creo que as críticas de María non só son lícitas senón que ademáis son necesarias para que as medidas que se tomen dentro do noso sector conten co consenso dos profesionais do mesmo.

Cambiando un pouco de tema. A polémica sobre a "nacionalidade" do audiovisual non é un debate novo e algúns xa nos postulamos hai tempo en favor da existencia dun baremo para regular esta situación aínda que non se nos fixera moito caso. Non hai tanto, o día das letras galegas do ano 2003, houbo xente que asinou un manifesto no que tamén se atopa o nome de Antón Dobao, e que incluía unha definición do que considerábamos que debía ser o audiovisual galego. Ese manifesto está publicado nesta mesma páxina:
http://apelidodia.bitacoras.com/archivos/2005/05/1...
(Tédelo no medio dos comentarios acompañado dos nomes dos asinates)
Naquela ocasión, ós que participamos nese manifesto non se nos fixo moito caso, entre outras cousas porque non levábamos a ningún partido político da man.

Xa colguei para quen non a lera a carta de María Bouzas. Tedes o enlace no corpo desta noticia ou indo directamente á categoría "Novas".

Estupideces, so se din estupideces. Perder o tempo en intentar desprestixiar a unha boa persoa como Manolo González, que por unha parte non ten nada que demostrar a ninguen a nivel profesional, e que o único que fixo foi invertir nun crecemento sostido do audiovisual en Galiza, me parece unha auténtica estupidez.

O que está acontecendo é que a maior parte da xente que nestes intres está de algunha maneira involucrada de rebote neste noso audiovisual, ten falta de memoria, porque antes cando comenzaba a cocerse todo este tinglado do audiovisual galego e do cinema, todo dios ía a pedir consello ó noso Manolo.

Todos estes garrulos que non tiñan nin puta idea de cinema e de audiovisual e que progresaron en parte as maestrias personalizadas e os contactos de Manolo, agora estan actuando de mala fé. O único que demostran é unha ignorancia importante así como unha falta de dignidade e miseria persoal moi grande.

Os autoproclamados cineastas ou artistas galegos, que noutrora eran simplemente átomos perdidos de ignorancia resula que agora actuan de prepotentes, coma na etapa da República. Manda carallo. Quen te viu e que te ve. Antes pedias favores e agora largas merda contra o que che axudou sempre de forma desinteresada.

Menuda tropa do carallo.

Non te preocupes Manolo, émbexa, embexa, embexa, todo é embexa. Moito che teñen que agradecer en Galiza, porque sempre te amosaches como unha persona con sentimentos hacia o cinema, como unha persoa culta, como unha persoa orixinal, como unha persoa da que desde a miña humilde opinión, sempre se aproveitou todo o mundo porque sabían que eras unha boa persoa. Ó final sempre pasa o de sempre, das boas persoas aproveitanse o os autenticos malos de película sobreviven trepando pola árbore da miseria.

Ánimo Manolo. Queremoste.