A peli do día

En realidade, a primeira producción, chamada "Retrato" é un auténtico bluff que se desincha por sí mesmo, repetindo clixés (ao estilo da malograda crash, mais cun pretendido suspense ben inferior incluso a algunha curta dos inicios do cinema mudo e un entrelazado de historias bastante cutre).
Na miña opinión, estáselle dando moita cancha a este rapaz, que de momento non só non demostrou ter o mais mínimo talento ou orixinalidade, se non que nen tan sequera se digna en utilizar o galego nas súas producións.
Por riba de mediocre goza do beneplácito do stablishment da beautiful people do audiovisual galego. Que mágoa. Hai mancheas de xovenes promesas con bastante mais talento e capacidade no noso país que o devandito.
É incribel que un chavaliño que a nivel España non tería nen a mais minima oportunidade se estea promocionando desmedidamente en Galiza.
EN fin, coido que ese castelo no aire auto-denominado "audiovisual-galego" ten os días contados con "brillantes" promesas coma esta.

Eu a verdade é que non vin nada del para poder facer os xuizos que ti comentas pero gustaríame puntualizar algunha cousa.
A ninguén se lle "dá cancha" aleatoriamente. O feito de que apareza nos xornais..., é porque este rapaz se move e se vende ben e esa é unha parte importante deste negocio que moitos deixan de lado. De feito o talento haino que saber vender e as xóvenes promesas non poden quedar na súa casa á espera de que alguén lles poña os millóns sobre a mesa para rodar algo.
En canto ó tema da mediocridade, eu vexo habitualmente as cousas que se fan por aquí e salvo algúns casos, a mediocridade manda. E tes razón, a nivel de España é probable que ninguén lle fixese caso pero aquí o panorama é moi pobre.
En canto o tema do galego, a min moléstame, pero non máis que no resto dos casos.
Despois está o do futuro do "audiovisual" neso vouche dicir que vai existir "audiovisual galego" mentres a TVG siga pagando. Pódocho asegurar. Por outra banda paréceme demasiado prematuro dicir que este rapaz vai ser unha parte importante do mesmo no futuro, eso aínda está por demostrar. Eu xa coñezo unhas cantas promesas que desapareceron. Actualmente estamos ante a primeira xeración de profesionais creativos (directores, productores, guionistas, musicos) que viven exclusivamente do audiovisual, pero esto segue a ser unha carreira de fondo na que non todos aguantan. A ver cal é o panorama dentro de 10 anos.

Resumindo, que xa me estou a extender demasiado. A min me parece moi ben a autopromoción, paréceme ben que os medios se preocupen de falar de "talentos" (aínda que sexan supostos) daquí. O tempo xa pon a cada un no seu sitio. E creo que non se lle debe dar máis voltas, o feito de que saian noticias coma esta nos xornais é ilustrativo da situación, simplemente. Recentemente estiven en Palencia e TVE dedicoulle 5 minutos a un rapaz porque conseguiu rodar unha curtametraxe. Pareceume insólito, pero non deixa de ser un reflexo da situación que vive o audiovisual en tódolos lados.

Aínda non vin nada deste noviño candidato a cineaste, así que non podo xulgar a súa obra(xulgar, qué palabro máis feo...)pero opino igual ca Fagot: a iniciativa persoal e o esforzo pola autopromoción son cousas en sí positivas dentro dun eido pequeno coma este (xa me gustaría a min ter a mesma vontade para facelo, outro galo me cantaría a estas alturas)

Agora ben, poucas cousas me molestan tanto ó falar de Audiovisual galego como o que trasluce o comentario do tal "Lampedusa" ("nen tan sequera se digna en utilizar o galego nas súas producións"). ben: ¿¿¿e qué???. Que eu saiba, Galicia é unha realidade bilingüe e creo que estamos no noso dereito de elexir a língua que nos dé a gana para cada proxecto. Eu desde logo, se teño o control do proxecto (cousa difícil, entre subvencións e productores), non penso filmar en galego unha película que teña que retratar ámbitos castelán parlantes, pero tampouco o contrario, qué conste. Por exemplo, unha historia ambientada en Coruña só a concibo totalmente bilingüe. Pero claro, despóis tocará aguantar os chaparróns dos ceos integristas. A min plin.

A cultura oficial nos se lle impón á realidade a través do arte. É máis ben ó revés.

Home, eu o tema da realidade bilingüe (pese a acabar de facer "algo bilingüe") xa sabes por onde ma paso. No que che dou a razón é en que a xente ten dereito a rodar no idioma que queira e ese non ten que ser motivo de polémica. O que pasa é que xa entramos na discusión de sempre que non é o idioma, son os cartos.
Debe a Consellería de Cultura subvencionar producións que van ser rodadas en español? Para min só hai unha resposta: NON (para eso está o ICAA).
Creo que se poderían facer excepcións por motivos circunstanciais derivados da propia película pero se a excepción se convirte en regra xa non serve de nada.
Digo esto polo "bilingüismo". Narrativamente podería ser un recurso interesante nalgunha película, pero non se pode aceptar que todalas películas se convirtan en bilingües simplemente porque a realidade social fai que a situación sexa esa (unha realidade social que tampouco é así realmente, xa que se falamos da Coruña, ben podería ser monolingüe en español).
A realidade en definitiva é que as persoas non somos bilingües. Só existe unha lingua materna e esa é a que usas desde a infancia e para uns e o español e para outros o galego. En función desto as persoas concebimos as historias en función da lingua que temos e estas historias non teñen un idioma polo ambiente que recreen senon pola lingua do autor que as crea. Así cando eu escribo falan galego desde os marcianos ás señoras de Juan Florez e esto é algo tan lóxico para un galego parlante como para un inglés parlante que cando a acción se desenvolve fora dos EE.UU. se siga falando en inglés (Ex: "Gilda" ambientada en Bos Aires).
Dentro desto é posible utilizar varios idiomas nun filme (Ex: "Kill Bill" falan xaponés en Xapón) por aquelo de querer dar veracidade ou como recurso narrativo dalgunha clase o que non pode ser é que o "recurso" se convirta na "película".
En fin, o que quero dicir con todo este rollo é basicamente que como dixo Chano Piñeiro nas películas só existen dous xéneros: as boas e as malas.
Que todo o mundo pode rodar no idioma que lle pete. Agora ben, o feito de que os directores novos que saen daquí se inicien rodando en español é algo que persoalmente me entristece, que lle imos facer.
E que non se trata de integrismo senon de autodefensa. O integrismo neste caso sería condicionar a calidade dun filme ó idioma no que está rodado. A autodefensa é que existindo organismos diferentes para apoiar proxectos en galego (Xunta de Galicia) e en español (ICAA), os que escollemos o galego teñamos a garantía de que non vai haber inxerencias (neste caso idiomáticas) que alteren o reparto do "cacho de pastel" que nos toca. Ata o momento non só existen inxerencias, senon que o cacho de pastel aínda non nos chegou.

Imos ver, eu si que vin tódalas produccións de Jairo Iglesias, penso que antes d xulgar deberíamos ternos informado millor, sobre todo antes de facer comentarios coma o de lampedusa que pese a preocuparse tanto polo audiovisual galego non lle está a facer ningún favor botando por terra o traballo das novas promesas (e chamolle asi logo de ver todo o seu traballo) do "audiovisual".
Por outra banda, e volvendo o tema de informarse antes de falar; xa saiu en varias publicacións que o seu novo proxecto si será en galego. Penso que a este tema non lle deberiamos dar máis importancia da que ten, coma se dixo antes, Galiza é unha realidade bilingüe, e gracias a isto temos a sorte de poder escoller libremente o idioma que máis se axeite ó ámbito que queremos retratar.
Por último tan só remarcar que non penso que ninguén lle estea dando mais oportunidades das que merece o seu traballo.

Ola a todos.

Non sei aínda moi ben como cheguei ata esta páxina pero alégrome. Moitas gracias por dedicarme un rincón do espacio.. :) Quería puntualizar varias cousas..

o tema do galego. Na miña casa se falou castelán toda a vida por eso empecei escribindo en castelán. O meu próximo proxecto será en galego, porque é unha historia na costa da morte e non tería sentido face-la en castelán. E non é polas subvencións aínda que se poda achacar, o guión estaba escrito moito antes de que saíran.

tema retrato. Pois bueno, cada un terá unha opinión ó igual que eu teño a miña. Hai xente que me dixo literalmente 'gracias por face-lo corto' e outra que dixo que era unha merda. Eu teño unha cousa clara, era a miña primeira curtametraxe, nunca antes fixera nada, tiven a sorte de contar cun reparto de luxo, os medios me deron espacio e eu o aproveitei. Aprendín, e aprendín moito e creo que iso é o importante, e que se reflexará en CICATRICES...e pouco a pouco vamos aprendendo...pero non olvidedes que era a miña primeira curta, que parece que levo 6 ou 7 pola forma de falar...e non. Eu saquei moitas cousas positivas de Retrato, e teño moi claro tamén as cousas que están mal feitas, non pretendíamos facer unha obra de arte, hai que ir pouco a pouco.

''É incribel que un chavaliño que a nivel España non tería nen a mais minima oportunidade se estea promocionando desmedidamente en Galiza.'' - non era o meu obxectivo a verdade. Teño moito tempo por diante para aproveitalo e facer cousas mellores, supoño que o tempo nos pondrá a cada un donde debe...O meu obxectivo non é gañar festivais, é facer curtas e aprender.

Eu penso que todo isto ven por culpa da promoción pero iso sí que o teño moi claro, hai que promocionarse, si esperas a que te chamen estando na casa non conseguirás nada. Estou seguro que se non me promocionase e non promocionase retrato, ou cicatrices, retrato non sería tan 'bluff'...pero non me preocupa porque aprendín moito e iso é o que hai que levar...porque un camiño se fai camiñando.

supoño que todo é cousa de opinións, eu teño moi claro o camiño e o tempo dirá, non pretendo facer grandes películas porque agora mesmo non sería capaz, pero sí podo facer curtas gracias a Deus, mellores ou peores, pero mentres vaia cara diante irei ben.

Xa que falades do idioma ser galego e tal...a min paréceme máis grave por exemplo que FicciónProducciones se esté gastando agora mesmo 30.000 u 50.000 euros nun proxecto chegado dende Madrid, porque se as productoras galegas que poden non nos apoian a nós sí que estamos fodidos.

¿Promesa? Todos os que facemos curtas somos promesas, a diferencia é a promoción. Eu son igual de promesa que o voso veciño o do cuarto que fai curtas pola noite. A ver quén consigue chegar ó final, de iso se trata. Pero pouco a pouco.

Xa falo demasiado...eje En ningún caso me estou a defender nin nada, so dou o meu punto de vista dende abaixo...e sabendo o que teño feito.

Estou moi contento co meu traballo, creo que camiñamos cara diante e aínda queda camiño.

moitas gracias polos vosos comentarios ;)

En primeiro lugar gracias pola túa extensa resposta, de verdade.
Non sei que impresión te levaches en todo caso as túas reflexións parécenme coherentes.
En canto ó tema do galego eu reafirmome na miña opinión anterior porque creo que concebir realidades nun idioma ou noutro depende exclusivamente do idioma do autor. Pero está claro que este non é o tema.
Como xa dixen antes estou dacordo contigo no tema da promoción e paréceme que estás a facer un esforzo importante cando menos por aparecer nos medios e eso é realmente importante.
Fora desto a min gustaríame dicirche algo, non sei se a modo de consello ou algo similar, independientemente do contento que poidas estar do teu traballo, o público nunca distingue as circunstancias nas que sae adiante cada producción, e que unha cousa estexa ben ou mal non é unha cuestión de opinións senón algo obxetivamente argumentable. O que quero dicir con esto é que se alguén di que un traballo en concreto é un bluff eu pararíame a pensar no porque e ver se os argumentos que dá poden ser tidos en conta. Esto non é incompatible co satisfeito que poidas estar co traballo que moitas veces está supeditado ás condicións nas que se fai.

Nada máis.

Bueno, esquecíame, ogalla nos sigas a dar motivos para escribir sobre ti. E a ver se a proxima non causa tanta polémica :)

Sorte coas curtas.

BILINGÜISMO
1. m. Uso habitual de dos lenguas en una misma región o por una misma persona.

(Diccionario de la Real Academia de la Lengua)

Eu creo que son unha persoa única e indivisible, que non teño o don da ubicuidade, e que tamén uso habitualmente dúas línguas. Reuno os requisitos. Son Bilingüe. ¿Non existe o bilingüismo na Coruña??. Era boa!

Que unha cousa non sexa maioritaria (eu nunca afirmei iso) non significa que non exista. Levo 33 anos vivindo na Coruña e vai ser que aínda non me enterei do que me rodea. Eu desde logo son coruñés e bilingüe, e non me vexo en perigo de ser considerado un friki local por elo. Ó contrario, moitas das persoas do meu entorno utilizan indistintamente o galego ou o castelán segundo ámbito, interlocutor ou situación na que se atopen. Que despois a maioría da xente só utilice monolíticamente o seu idioma natal (sexa este castelán ou galego) é outra cousa, e paréceme ben que o fagan, ollo, pero non por iso desaparece ese fenómeno que tanto parece molestarvos a algúns: o bilingüismo. ¿E por qué non contar esta realidade no cine? Síntoo, pero se pretendes ter algun tipo de verosimilitude ambiental e me pos a unhas vellas pijas de Juan Florez falando en galego, eu,sinceremente, non mo creo e me distancio automáticamente da peli. Xa sei que iso é o que se fai nas ficcións da TVG, con todas as personaxes falando uniformemente ese macarrónico galego estándar-normativo, totalmente artificial, creando un mundo tan realista coma o de Barrio Sésamo. Aínda que se lle poñan gheadas e seseos de peja. Outra cousa é que a lingua ou a ambientación só pretenda ser unha abstracción, unha convención sobre a que se poida desenvolver con comodidade a narrativa, como elemento máis importante, a costa de sacrificar o verismo ambiental. Por iso non me vale o exemplo de"Gilda". Todos sabemos que as ambientacións do cinema clásico de Hollywood eran iso, pura abstracción. A historia era o que realmente importaba, sacrificando case todo o demáis. Cando vin "Gilda" (nunca entendín ben a mítica desa peli, será polo hostión machista que lle arrean á pobre Rita Jeiborz) podían dicirme que estaban en Buenos Aires ou en Malta, que non habería moita diferencia. Pero claro, “Gilda” non pretendía ser un retrato realista do submundo do xogo no Buenos Aires de postguerra. Por moi mal camiño iría se o pretendese, enriba cheirando a decorado de cartón pedra polos catro costados.

Polo mesmo, non me creo a un actor blanco facendo de Fu Manchun con apliques nos ollos, nin os negros de betún de Griffith, nin a semana santa sevillana con falleiras de “Misión Imposible 2”. Que me divirta con elo ou me deixe seducir polas historias que contan, facendo abstracción do demáis é outra cousa.

Agora ben, o cine no só pode contar historias, senón tamén ser testemuña de ambientes existentes e describilos. Non é obligatorio facer isto último, pero se o fas, hai que ser coherente.

Por outro lado, estou totalmente de acordo con Fagot no tema das subvencións. Non me parece mal o proteccionismo da lingua galega nas axudas da Xunta, a fin de contas é diñeiro público e a língua administrativa aquí é o galego. Polo menos téntase paliar un pouco a desilguadade de oportunidades.

Pero non estou de acordo, compañeiro, no que lle dixeches a Jairo sobre as valoracións. Eu digo: que unha cousa estexa ben ou mal SÍ QUE É cuestión de opinións, jajaj (toma pólémicas!!!) >:D

A Jairo: espero poder ver os teus traballos, e ti tira cara adiante expresándote todo o libre que te deixen sen deixarte desanimar polos comentarios negativos. Ós que non lles gusten os teus traballo, poden ver outros. Para ós que sí lles gusten, poden ser imprescindibles, e iso é unha sensación tan gratificante...

Moita sorte

Máis leña :)
Está claro que nalgunhas cousas falamos do mesmo e noutras non.
En todo caso non sabes o que me alegro que o tema das axudas da Xunta sexa o punto de acordo ;)
Pero vamos a seguir puntualizando. Non nego a existencia do bilingüismo como fenómeno, simplemente non mo creo. Non existe unha situación de equidade dos idiomas. Desenvolver tódolos aspectos da vida en galego é imposible, pódoche poñer mil exemplos desto desde rexistrar unha idea no rexistro mercantil (esto ten delicto) ou escribir un acta notarial a ler as instruccións dunha batidora (que cando non aparecen en español hai xente que se mosquea) ou ata non poder ler nun misero paquete de tabaco que "Fumar provoca cancro". Logo a situación non é de "bilingüismo" e de "digloxia" que son cousas que non se parecen (A "digloxia" é o que molesta, non o "bilingüismo").
Outra cousa é o tema da abstracción-ambientación. Que estamos dacordo nunhas cantas cousas. Por suposto que é enriquecedor o feito de ser testemuña e retratar situacións determinadas pero esto non significa que existan historias para ser narradas en español e historias para ser narradas en galego que é o que ocurre actualmente (Ex: La Voz de Galicia, se a selección galega gaña a Uruguai o texto vai en galego, se a que gaña é Brasil a Croacia vai en español).
A xente pensa nun idioma non en dous e cada un escribe as historias no idioma no que pensa. En "Mar Adentro" Amenabar tamén fixo do idioma parte da ambientación nunha peli en español pero eso non significa que pensase nunha peli bilingüe.
O que pasa é que irse ás series da TVG é buscar o extremo negativo oposto. O problema das series non é que todo o mundo fale galego senón a corrección lingüistica. O feito de inventarse un estandar "correcto" fai que tódalas personaxes pusúan o mesmo rol lingüistico e esto provoca unha perda de definición persoal de cada un deles. Esto en español está ampliamente superado. Ex: Días contados. Carmelo Gómez fai de etarra que fala nun rexistro concreto. Bardem fai de ionqui e fala de xeito completamente distinto.
Por suposto que se pode levar á pantalla calquera realidade socio-lingüistica pero ese non é un condicionamento á hora empregar un idioma. E falar de situacións "non creibles" porque se empregue nelas un determinado idioma é discriminatorio. Que unha vella de Juan Florez fale en galego vai ser creible ou non en función da historia e non en función da situación. Se fora cuestión de situacións tampouco ninguén se creería que en "Entre Bateas" chegar das "Laxes" a "Espiñeiro" (ubicacións reais) andando se puidera facer en 30 segundos cando necesitas 5 minutos de coche pero a ficción é ficción.
A min o que me molesta é o reduccionismo aplicado a un idioma. E me molesta porque o idioma afectado é o meu. E que exista xente que considere que o meu idioma é o apropiado para certas cousas e inapropiado para outras, mosquea. De feito eu non mido con ese raseiro ningún idioma do mundo pero dá a casualidade que sobre o meu idioma existen eses prexuizos.

En canto o de Jairo, QUE NON!!!!! que non é cuestión de opinións. Non tódalas opinións valen o mesmo, non é o mesmo que critique a túa peli Spielberg que que o faga M.A. Fernández (con tódolos respetos ós dous, pero non é o mesmo). O que hai é que saber moverse entre as opinións e ver cales che aportan algo e cales non. Hai que ver canto mal lle fixo o Postmodernismo a este mundo ;)

Pero eso sí, ogalla poidamos ver moitos traballos de Jairo. Cólgaos no Emule nalgún momento :) Tamén é unha ventana para darse a coñecer.

Pd: Un día destes teño que comentar "Gilda" e cóntoche o porque de tanta mitificación. Por certo que che dediquín unha peli, Rafa: http://apelidodia.bitacoras.com/archivos/2006/06/0...

Bueno, jejej
A verdade é que me quedéi patidifuso cos teus argumentos sobre a cuestión lingüística, son bastante razonables así matizados e pormenorizados, outra cousa. Estou de acordo coa existencia da diglosia. ¡¡qué podería negar iso!. A meu pai pegábanlle na escola (¡¡rural!!) se falaba en galego nos anos 40, e a mín, criado nun fogar galego-parlante dentro de Coruña-City, me falaban moito máis en castelán para que fose a miña primeira lingua e "salvarme" así de que me chamaran pailán no colexio, ou sexa que convivín bastante coa puta diglosia dos collóns. Quixera dicir tamén que, no meu caso particular, o meu bilingüismo ten un criterio bastante macarrónico: aínda que me predomina o castelán na mente, eu tendo inconscientemente a falar no idioma que me fale o interlocutor. Tamén me pasa unha cousa moi curiosa: tendo a pensar na língua que máis utilizo ese día xD parece coña pero é certo. Cando pasei un mes en Xapón pensaba en inglés ó cabo dunha semana. As miñas notas son un guirgay misturado de castelán e galego. Pero en fin, recoñezo que isto é unha anomalía.

Pero bueno meu, que sí, que falando castelán, galego ou sánscrito, o máis importante no Cine dos nosos amores é a historia (que mo digan a min, que agora non me sae unha jaja)

Aceptamos barco ;)